Regelmatig krijgen mijn cursisten de opdracht om een korte presentatie te geven. Over zichzelf, een hobby, of – mijn favoriete onderwerp – eten dat belangrijk is voor hen, hun regio, land of religie.
Vannacht droomde ik dat ik een presentatie moest geven in het Frans over Frans eten uit de achttiende eeuw. Mijn ‘andere vak’ is culinair historica, vandaar. Frans lezen gaat prima, maar spreken …
Wat was het moeilijk om de goede woorden te vinden, en er dan ook nog goede zinnen van te maken! Ik zweette peentjes, om maar weer eens wat idioom te gebruiken. Met mijn verstand wist ik wel hoe moeilijk het is voor de cursisten, en ik heb het nu ook gevoeld. Ik had al bewondering voor hun moed, maar nu des te meer.
Leave a Reply